Shloka 33
Parṇāda’s Report; Bāhuka’s Counsel; Damayantī’s Strategic Svayaṃvara Message (अध्याय ६८)
रुदतीं तामथो दृष्टवा सुनन्दा शोककर्शिता । सुदेवेन सहैकान्ते कथयन्तीं च भारत,राजन! अपने भाईके प्रिय मित्र द्विजश्रेष्ठ सुदंवको सहसा आया देख दमयन्ती शोकसे व्याकुल हो फूट-फ़ूटकर रोने लगी। भारत! तदनन्तर उसे सुदेवके साथ एकान्तमें बात करती तथा रोती देख सुनन्दा शोकसे व्याकुल हो उठी
rudatīṃ tām atho dṛṣṭvā sunandā śokakarśitā | sudevena sahaikānte kathayantīṃ ca bhārata ||
فلما رأتْها تبكي، اضطربت سونندا—وقد أنهكها الحزن—اضطرابًا شديدًا، يا بهاراتا، إذ شاهدت داميانتي تُحادث سُديفا على انفراد. ويُبرز هذا المشهد ثِقَلَ الواجب الأخلاقي في صحبة الأوفياء: فحزن الصديق لا يُرى فحسب بل يُشارَك، والمشورة السرّية في زمن الشدة تصبح ملاذًا لا غنى عنه للمبتلى.
बृहृदश्च उवाच
Educational Q&A
The verse highlights compassionate solidarity: true companions are affected by another’s suffering, and discreet, trusted conversation becomes an ethical support in times of crisis.
Sunandā sees the woman (Damayantī in context) crying and speaking privately with Sudeva; witnessing this intimate exchange of grief and counsel, Sunandā herself becomes overwhelmed with sorrow.