Shloka 48
Sudeva Identifies Damayantī in Cedi (सुदेवेन दमयन्ती-परिचयः)
अनुजममुस्तत्र बाला ग्रामिपुत्रा: कुतूहलात् । सा तैः परिवृतागच्छत् समीपं राजवेश्मन:,पुरवासियोंने उसे उन्मत्ताकी भाँति जाते देखा। चेदिनरेशकी राजधानीमें उसे प्रवेश करते देख उस समय बहुत-से ग्रामीण बालक कौतूहलवश उसके साथ हो लिये थे। उनसे घिरी हुई दमयन्ती राजमहलके समीप गयी
anujamam uṣṭatra bālā grāmiputrāḥ kutūhalāt | sā taiḥ parivṛtāgacchat samīpaṁ rājaveśmanaḥ |
قال بْرِهادَشْڤا: بدافع الفضول وحده، تبعها كثيرٌ من صبيان القرى من خلفها. وبينما كانوا يحيطون بها، مضت دَمَيَنْتِي—وقد حسبها أهلُ المدينة كأنها مختلّة—حتى اقتربت من القصر الملكي في مدينة ملكِ تشيدي.
बृहदश्चव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a righteous person in distress may be misjudged by society; yet endurance and purposeful movement toward protection (the palace) remain aligned with dharma. It invites ethical reflection on compassion and restraint in public reactions to visible suffering.
Damayantī, appearing disheveled and thus taken for mad by onlookers, enters the Cedi king’s city. Curious village boys trail her, and surrounded by them she approaches the royal palace, setting up her seeking shelter and assistance.