नलस्य बाहुकत्वेन ऋतुपर्णनगरप्रवेशः
Nala as Bāhuka enters Ṛtuparṇa’s city
उत्तरन्तं नदीं रम्यां प्रसन्नसलिलां शुभाम् | सुशीततोयां विस्तीर्णा हृदिनीं वेतसैर्व॒ताम्,उसने अनेक प्रकारके वृक्ष, अनेकानेक सरिताओं, बहुसंख्यक रमणीय पर्वतों, अनेक मृग-पक्षियों, पर्वतकी कन्दराओं तथा उनके मध्यभागों और हम देखा। पतिका अन्वेषण करनेवाली दमयन्तीने उस समय पूर्वोक्त सभी वस्तुओंको देखा। इस तरह बहुत दूरतकका मार्ग तय कर लेनेके बाद पवित्र मुसकानवाली दमयन्तीने एक बहुत बड़े सार्थ (व्यापारियोंके दल)-को देखा, जो हाथी, घोड़े तथा रथसे व्याप्त था। वह व्यापारियोंका समूह स्वच्छ जलसे सुशोभित एक सुन्दर रमणीय नदीको पार कर रहा था। नदीका जल बहुत ठंडा था। उसका पाट चौड़ा था। उसमें कई कुण्ड थे और वह किनारेपर उगे हुए बेंतके वृक्षोंसे आच्छादित हो रही थी
bṛhadaśva uvāca | uttarantaṁ nadīṁ ramyāṁ prasannasalilāṁ śubhām | suśītatoyāṁ vistīrṇāṁ hradinīṁ vetasair vṛtām ||
قال بْرِهَدَشْوَا: «(لقد) عبرت نهرًا بهيجًا مباركًا صافِيَ الماء؛ ماؤه باردٌ منعش، واسعُ المجرى، تكثر فيه الغُدران، وتكتنف ضفافَه غياضُ القصب.»
बृहृदश्च उवाच
The verse supports the larger episode’s ethical emphasis: steadfastness in dharma during adversity. Damayantī’s continued progress—without surrendering to despair—models perseverance, self-control, and loyal commitment even when circumstances are uncertain.
Bṛhadaśva narrates Damayantī’s journey as she searches for her lost husband. Here she crosses a beautiful, clear, cool river—broad and pool-filled, lined with reeds—marking another stage in her long and difficult passage through the wilderness.