Shloka 3
दमयन्त्या वणिजां सार्थगमनम्, हस्तियूथविप्लवः, चेदिराजपुरप्रवेशश्च
Damayantī joins a caravan; elephant-herd catastrophe; entry into Cedi
बृहदश्च उवाच इति ब्रुवन् नलो राजा दमयन्तीं पुन: पुन: । सान्त्वयामास कल्याणीं वाससोअर्धेन संवृताम्,बृहदश्च मुनि कहते हैं--राजन्! आधे वस्त्रसे ढकी हुई कल्याणमयी दमयन्तीसे बार- बार ऐसा कहकर राजा नलने उसे सान्त्वना दी; क्योंकि वे दोनों एक ही वस्त्रसे अपने अंगोंको ढककर इधर-उधर घूम रहे थे। भूख और प्याससे थके-माँदे वे दोनों दम्पति किसी सभाभवन (धर्मशाला)-में जा पहुँचे
Bṛhadaśva uvāca: iti bruvan nalo rājā damayantīṃ punaḥ punaḥ | sāntvayāmāsa kalyāṇīṃ vāsaso 'rdhena saṃvṛtām ||
قال بْرِهادَشْفَا: وهو يكرر هذا القول مرة بعد مرة، كان الملك نَلا يواسي دَمَيَنْتِي، السيدة المباركة، التي لم تكن مستورة إلا بنصف ثوب. إذ كان الاثنان يتقاسمان قطعة قماش واحدة لستر جسديهما، ويهيمان هنا وهناك؛ وقد أنهكهما الجوع والعطش، حتى بلغا أخيرًا قاعة سَبْهَا—دار اجتماع ومأوى للمسافرين—يلتمسان فرجًا وأمانًا في خضم الشدة.
बृहदश्च उवाच
Educational Q&A
Even in extreme deprivation, dharma expresses itself through compassion and steadfast responsibility: Nala does not abandon Damayantī emotionally, but repeatedly comforts her, modeling endurance, care, and dignity amid suffering.
Bṛhadaśva narrates that Nala, wandering in hardship with Damayantī and sharing a single cloth, keeps consoling her again and again; exhausted by hunger and thirst, they reach a public hall/shelter while continuing their difficult journey.