Shloka 14
परं श्रेय: पाण्डवेया मयोक्तं न मे तच्च श्रुतवानाम्बिकेय: । यथा<5तुरस्येव हि पथ्यमन्ने न रोचते स्मास्य तदुच्यमानम्,पाण्डवो! मैंने दोनों पक्षके लिये परम कल्याणकी बात बतायी थी, परंतु अम्बिकानन्दन महाराज धूृतराष्ट्रने मेरी वह बात नहीं सुनी। जैसे रोगीको हितकर भोजन अच्छा नहीं लगता, उसी प्रकार राजा धूृतराष्ट्रको मेरी कही हुई हितकर बात भी पसंद नहीं आती
paraṁ śreyaḥ pāṇḍaveyā mayoktaṁ na me tac chrutavān ambikeyaḥ | yathāturasyeva hi pathyam anne na rocate smāsya tad ucyamānam ||
قال فيدورا: «لقد نطقتُ بأعلى الخير للبانداڤا ولجميع المعنيّين، غير أنّ ابن أمبيكا (الملك دريتاراشترا) لم يُصغِ إلى كلامي. وكما أنّ الطعام النافع لا يستسيغه المريض، كذلك نصيحتي المفيدة—وإن قيلت—لم تنل رضاه.»
विदुर उवाच
Educational Q&A
Even the best dharmic counsel (śreyas) may be rejected by one whose judgment is impaired by attachment or inner ‘disease’; moral truth can feel unpleasant, like wholesome food to the sick.
Vidura reflects that he offered Dhṛtarāṣṭra guidance aimed at the highest welfare of the Pāṇḍavas and the realm, but the king refused to listen, illustrating the court’s resistance to corrective advice.