Shloka 79
अध्याय ३३ — कर्म, दैव, हठ, स्वभाव और पुरुषार्थ पर द्रौपदी का उपदेश
Draupadī on Action, Fate, and Human Effort
ब्राह्मणेभ्यो ददद् ग्रामान् गाश्न॒ राजन् सहस्रश: । मुच्यते सर्वपापेभ्यस्तमोभ्य इव चन्द्रमा:,'जनेश्वर! ब्राह्मणोंको बहुत-से गाँव और सहस्रों गौएँ दानमें देकर राजा अपने समस्त पापोंसे उसी प्रकार मुक्त हो जाता है, जैसे चन्द्रमा अन्धकारसे
brāhmaṇebhyo dadad grāmān gāś ca rājan sahasraśaḥ | mucyate sarvapāpebhyaḥ tamobhya iva candramāḥ ||
قال فايشَمبايانا: «أيها الملك، إذا وهب الحاكم القرى للبراهمة وتصدّق بالأبقار بالآلاف، انعتق من جميع الآثام—كما ينفلت القمر من الظلمة.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that generous giving—especially traditional royal gifts like villages and cows to Brahmins—functions as a powerful act of moral purification, removing the burden of wrongdoing and restoring ethical clarity.
Vaiśampāyana addresses a king and states a general dharmic principle: a ruler who bestows substantial gifts upon Brahmins becomes freed from all sins, illustrated through the image of the moon emerging from darkness.