Shloka 3
आरण्यके श्रुते5धीते ब्राह्मणान् पायसादिभि: । भोजयेद् वस्त्रगोस्वर्णदानै रत्नै: प्रपृूजितान्,वह जिस-जिस मनोवाञ्छित वस्तुके लिये प्रार्थना करता है, उसे निश्चय ही पा लेता है। स्त्री हो या पुरुष; शुद्ध एवं एकाग्रचित्त होकर इस वनपर्वका श्रवण अथवा पाठ करनेपर वस्त्र, गौ, सुवर्ण तथा रत्नोंके दानसे ब्राह्मणोंका सम्मान करके उन्हें खीर आदिका भोजन करावे
āraṇyake śrute ’dhīte brāhmaṇān pāyasādibhiḥ | bhojayet vastra-go-svarṇa-dānai ratnaiḥ prapūjitān ||
قال فايشَمبايانا: «إذا سُمِع قسم الآرانيياكا أو دُرِس على وجهه، فليُطعِم المرءُ البراهمةَ بالأرزّ باللبن (بايَسَ) وسائر القرابين، وليُكرمهم بعطايا من الثياب والبقر والذهب والجواهر. فبهذا السماع أو التلاوة في طهارةٍ وتركيز—ثم بما يتبع ذلك من صدقةٍ وإكرامٍ للضيف—ينال الداعي ما يتمنى يقيناً، امرأةً كان أو رجلاً.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sacred study or listening should culminate in ethical action—honoring learned brāhmaṇas through hospitality and generous gifts. The verse frames this as a dharmic completion of recitation, promising fulfillment of rightful wishes through purity, focus, and giving.
Vaiśampāyana states a phalaśruti-style instruction: after hearing or studying the Āraṇyaka-related teaching, one should feed and honor brāhmaṇas with pāyasa and gifts such as garments, cows, gold, and jewels, indicating the recommended observance and its promised benefit.