Shloka 43
नीलभास्वरवर्णश्न॒ पादपैरुपशोभितम् | भ्रमरैरुपगीतं च पक्षिभिश्न महायशा:,नीले रंगके चमकीले वृक्ष उस वनकी शोभा बढ़ा रहे थे। भ्रमरोंके गुंजन और विहंगोंके कलरवसे वह वनप्रान्त शब्दायमान हो रहा था
nīlābhāsvara-varṇaṃ ca pādapaiḥ upaśobhitam | bhramaraiḥ upagītaṃ ca pakṣibhiś ca mahāyaśaḥ ||
يا ذا المجد، لقد تزيّنت تلك الناحية من الغابة بأشجارٍ ذات لونٍ أزرقَ عميقٍ لامع. وكانت تطنّ بالأصوات: همهمةُ النحل كأنها غناء، ونداءاتُ الطير تملأ الفضاء، فتزيد المشهد حياةً وبهاءً.
यक्ष उवाच
Educational Q&A
The verse primarily sets an atmosphere rather than stating a direct maxim: it frames the Yakṣa’s encounter in a living, resonant forest, preparing the listener for reflective questioning where attentiveness and discernment (dharma-buddhi) will matter.
The Yakṣa describes the forest scene—trees with a dark-blue radiance and the continuous soundscape of bees and birds—situating the dialogue in a vivid natural setting during the Yakṣa episode in Vana Parva.