Shloka 37
ततो दिव्या दुन्दुभय: प्रणेदु: पपातोच्चै: पुष्पवर्ष च दिव्यम् दृष्टवा कर्ण शस्त्रसंकृत्तगात्रं मुहुश्नापि स्मयमानं नृवीरम्,कर्णके सारे अंग शस्त्रोंक आधातसे कट गये थे, फिर भी वह नरवीर बारंबार मुसकरा रहा था। यह देखकर दिव्य दुन्दुभियाँ बज उठीं एवं आकाशसे दिव्य फूलोंकी वर्षा होने लगी
tato divyā dundubhayaḥ praṇeduḥ papātoccaiḥ puṣpavarṣaṃ ca divyam | dṛṣṭvā karṇaśastrasaṃkṛttagātraṃ muhuś cāpi smayamānaṃ nṛvīram ||
ثم دوَّت الطبول السماوية، وانهمر من علوّ السماء مطرٌ من زهورٍ إلهية. ولمّا رأوا ذلك البطل—وقد قُطِّعت أعضاؤه بالسلاح ومُزِّق جسده—ومع ذلك يبتسم مرة بعد مرة، تجلّت في السماء علاماتٌ مباركة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of steadfast courage: even when grievously wounded, a true hero does not collapse inwardly. The celestial drums and flower-shower function as narrative approval—an ethical commendation of resilience and honor amid suffering.
Vaiśampāyana describes a warrior whose body has been cut by Karṇa’s weapons, yet he continues to smile repeatedly. Witnessing this, divine drums sound and a shower of heavenly flowers falls—an omen-like celebration of extraordinary valor.