एवमुक्त्वा तु तां कनन््यां कुन्तिभोजो महायशा: । पृथां परिददौ तस्मै द्विजाय द्विजवत्सल:,ब्राहणप्रेमी महायशस्वी राजा कुन्तिभोजने पुत्रीसे ऐसा कहकर उन आये हुए द्विजकी सेवामें पृथाको दे दिया
evam uktvā tu tāṁ kanyāṁ kuntibhojo mahāyaśāḥ | pṛthāṁ paridadau tasmai dvijāya dvijavatsalaḥ ||
قال فايشَمبايانا: وبعد أن قال ذلك، فإن كونتيبوجا ذا المجد العظيم—المحبّ للبراهِمة والمكرِّم لهم—قد سلّم الفتاة بريثا رسميًّا إلى ذلك البراهمي لتكون في خدمته.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights royal dharma expressed as honoring and supporting Brahmins/learned guests (dvija-satkara). Kuntibhoja’s action exemplifies prioritizing duty and reverence for sacred learning over personal attachment.
After speaking to the maiden, King Kuntibhoja formally gives/entrusts Pṛthā (later known as Kuntī) to an arriving Brahmin, indicating a transfer of guardianship or service in keeping with the king’s devotion to Brahmins.