Shloka 16
वैशम्पायन उवाच एवं स पाण्डवस्तेन अनुनीतो महात्मना । विशोको विज्वरो राजन् काम्यके न्यवसत् तदा,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! इस प्रकार उन महात्मा मार्कण्डेयजीके समझाने-बुझाने और आश्वासन देनेपर उस समय पाण्डुनन्दन राजा युधिष्ठिर शोक तथा चिन्तासे रहित हो काम्यकवनमें सुखपूर्वक रहने लगे
vaiśampāyana uvāca: evaṃ sa pāṇḍavas tena anunīto mahātmanā | viśoko vijvaro rājan kāmyake nyavasat tadā ||
قال فايشَمبايانا: «وهكذا، أيها الملك، فإن ذلك الباندَفي—وقد لُيِّن قلبه وأُسعِف بالعزاء على يد الحكيم العظيم النفس—تحرر من الحزن ومن القلق المحموم، وأقام حينئذٍ في غابة كامْيَكا إقامةً هادئة.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Wise guidance from a realized elder can transform grief into steadiness; the verse highlights the dharmic value of counsel that cools the mind’s ‘fever’ and enables patient, righteous endurance during hardship.
After being reassured and persuaded by the great sage Mārkaṇḍeya, Yudhiṣṭhira becomes free from sorrow and anxious agitation and continues to live calmly in the Kāmyaka forest during the Pāṇḍavas’ exile.