ततोड<ग्निं तत्र संज्वाल्य द्विजास्ते सर्व एव हि । उपासांचक्रिरे पार्थ द्युमत्सेने महीपतिम्,युधिष्ठि!! तदनन्तर सभी ब्राह्मण वहाँ आग जलाकर राजा च्ुमत्सेनके पास बैठ गये
tato 'gnim tatra saṃjvālya dvijāste sarva eva hi | upāsāṃ cakrire pārtha dyumatsenam mahīpatim ||
ثم أوقدوا نارًا هناك، فجلس جميع أولئك البراهمة—ذوو الميلادين—للحضور والخدمة. يا بارثا، لقد أدّوا للملك ديوماتسينا خدمةً موقّرة، ملازمين قربه بإجلالٍ وسندٍ، كما يقتضي الدهرما تجاه ملكٍ شيخٍ مبتلى.
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights dharmic conduct: learned Brahmins kindle fire and offer respectful attendance (upāsā) to a king, emphasizing reverence, service, and support for elders and those in distress as a moral duty.
After arriving at a place of rest, the Brahmins light a fire and sit near King Dyumatsena, attending upon him respectfully. The narrator addresses Arjuna (Pārtha), situating the episode within Mārkaṇḍeya’s recounting.