Shloka 9
Dharma-pratyabhijñāna and Vara-pradāna (धर्मप्रत्यभिज्ञानम्—वरप्रदानम्)
श्वोभूते भर्तमरणे सावित्र्या भरतर्षभ । दुःखान्वितायास्तिष्ठन्त्या सा रात्रिवर्यत्यवर्तत,भरतश्रेष्ठ कल ही पतिदेवकी मृत्यु होनेवाली है, यह सोचकर दुःखमें डूबी हुई सावित्रीकी वह रात खड़े-ही-खड़े बीत गयी
śvobhūte bhartṛmaraṇe sāvitr̥yā bharatarṣabha | duḥkhānvitāyās tiṣṭhantyā sā rātrir varyaty avartata ||
قال ماركانديَيا: «يا ثورَ آلِ بهاراتا، إذ علمت ساڤيتري أن موت زوجها سيأتي في الغد، غمرها الحزن فظلّت واقفةً ساهرة؛ وهكذا انقضت عليها تلك الليلة الفاضلة وهي على وقفتها تترقّب.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in dharma under extreme sorrow: Sāvitrī does not collapse into helplessness but keeps vigilant resolve, embodying pativratā devotion and moral courage in the face of impending loss.
Mārkaṇḍeya narrates that Sāvitrī knows her husband will die the next day; grief-stricken, she spends the entire night standing awake in vigil, awaiting the foretold event.