Shloka 8
Dharma-pratyabhijñāna and Vara-pradāna (धर्मप्रत्यभिज्ञानम्—वरप्रदानम्)
मार्कण्डेय उवाच एवमुक््त्वा द्युमत्सेनो विरराम महामना: । तिष्ठन्ती चैव सावित्री काष्ठभूतेव लक्ष्यते,मार्कण्डेयजी कहते हैं--युधिष्ठि!! ऐसा कहकर महामना ट्ुमत्सेन चुप हो गये। सावित्री एक स्थानपर खड़ी हुई काठ-सी दिखायी देती थी
mārkaṇḍeya uvāca evam uktvā dyumatseno virarāma mahāmanāḥ | tiṣṭhantī caiva sāvitryāḥ kāṣṭha-bhūteva lakṣyate ||
قال ماركانديَيا: «فلما قال ذلك، سكت ديومَتسينا عظيمُ النفس. وكانت ساڤيتري واقفةً هناك كأنها تحوّلت خشبًا—ساكنةً لا تتحرك، مذهولةً بثقل ما كان يتكشف.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of dharma-tested moments: noble speech ends in silence, and the righteous person (Sāvitrī) absorbs the shock without collapse into disorder—her stillness signals inner restraint and gathering resolve rather than mere helplessness.
After Dyumatsena finishes speaking, he stops and becomes silent. Sāvitrī remains standing in one place, appearing rigid and unmoving—like a wooden figure—indicating sudden emotional arrest at a critical turn in the Sāvitrī–Satyavān episode.