Shloka 13
यक्षोपाख्यान-प्रवेशः
Entry into the Yakṣa-Lake Episode
बालस्याश्चा: प्रियाश्नास्य करोत्यश्चांश्व मृन्मयान् । चित्रेषपि विलिखत्यश्षूंक्षित्राश्व॒ इति चोच्यते,इस बालकको अभश्व बहुत प्रिय हैं। यह मिट्टीके अश्व बनाया करता है और चित्र लिखते समय भी अश्वोंको ही अंकित करता है, अतः इसे “चित्राश्व" भी कहते हैं
bālasyāś ca aśvāḥ priyāḥ; aśnāsya karoty aśvān mṛṇmayān | citreṣv api vilikhati aśvān; citrāśva iti ca ucyate ||
قال نارَدَة: «إن الخيل أحبُّ الأشياء إلى ذلك الغلام. يصنع خيولًا من الطين، وحتى إذا رسم صورًا لم يرسم إلا الخيل. لذلك يُدعى أيضًا “تشِتراأشفا” (Citrāśva) — أي: “الذي خيله في الصور”.»
नारद उवाच
Educational Q&A
A person’s dominant inclination reveals itself naturally in play and creativity; such repeated tendencies become the basis for recognition and even naming, suggesting that character can be inferred from consistent preferences.
Nārada describes a boy whose constant fascination with horses shows in everything he does—making clay horses and drawing horses—so people call him ‘Citrāśva’ as a descriptive epithet.