Shloka 29
Kuntī–Sūrya-saṃvāda: Autonomy, Reputation, and the Promise of Karṇa
महाराज्ये स्थितो दीप्ते न स्त्रियं हन्तुमहसि । हतैवैषा यदा स्त्री च बन्धनस्था च ते वशे,'राक्षसराज! आप लंकाके समुज्ज्वल सम्राट-पदपर विराजमान होकर एक अबलाको न मारें। यह स्त्री होकर आपके वशमें पड़ी है, आपके घरमें कैद है; ऐसी दशामें यह तो मरी हुई है
mahārājye sthito dīpte na striyaṃ hantum arhasi | hataivaiṣā yadā strī ca bandhanasthā ca te vaśe |
قال ماركاندييا: «يا ملكَ الرّاكشاس! وأنت جالسٌ في ألقِ السلطان المتّقد، لا يليق بك أن تقتل امرأة. فهي امرأة وقد صارت في قيدٍ تحت سلطانك—محبوسةً في دارك—وفي مثل هذا الحال كأنها قُتلت؛ إذ سُلبت حريّتُها وكرامتُها.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Royal power must be restrained by dharma: killing a captive woman is condemned. The verse argues that captivity itself already constitutes a grave harm, so further violence is ethically indefensible.
Mārkaṇḍeya admonishes a rākṣasa-king who holds a woman prisoner, urging him not to kill her and framing her captive condition as tantamount to death in terms of lost freedom and honor.