Shloka 4
Karṇa-kuṇḍala-kavaca-jijñāsā; Kuntibhoja’s hospitality and Pṛthā’s appointment (कर्णकुण्डलकवचजिज्ञासा)
ते दृश्यमाना हरिभिव॑लिभिर्दूरपातिभि: । निहता: सर्वशो राजन् महीं जग्मुर्गतासव:,फिर तो वे सभी राक्षस वानरोंकी दृष्टिमें आ गये। राजन! वानर बलवान तो थे ही, वे दूरतक उछलकर जानेकी शक्ति रखते थे। वे सब ओरसे कूद-कूदकर उन्हें मारने लगे। उनकी मार खाकर वे सभी राक्षस प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़े
te dṛśyamānā haribhir balibhir dūrapātibhiḥ | nihatāḥ sarvaśo rājan mahīṃ jagmur gatāsavaḥ ||
عندئذٍ ظهر أولئك الرَّكشَسَة ظهورًا بيّنًا أمام محاربي الفانارا الأقوياء القادرين على الوثب بعيدًا. يا أيها الملك، ضربتهم القِرَدة من كل جانب، يقفزون ويهاجمون مرارًا؛ فطُرح أولئك الرَّكشَسَة صرعى، وسقطوا على الأرض وقد فارقتهم الأرواح.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Violent wrongdoing meets its end when confronted by disciplined strength and collective action; the verse highlights the inevitability of consequences in a righteous struggle.
The rākṣasas come into view of the powerful, far-leaping Vānara warriors, who attack from all sides; the rākṣasas are killed and fall lifeless to the ground.