Shloka 37
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
केशाकेश्यभवद् युद्ध रक्षसां वानरै: सह । न्खैर्दन्तश्न वीराणां खादतां वै परस्परम्,तत्पश्चात् वीर राक्षसोंका वानरोंके साथ सिरके बाल पकड़कर युद्ध होने लगा। वे नखों और दाँतोंसे भी एक-दूसरेको काट खाते थे
keśākeśy abhavad yuddhaṃ rakṣasāṃ vānaraiḥ saha | nakhair dantaś ca vīrāṇāṃ khādatāṃ vai parasparam ||
قال ماركانديّا: «ثم تحولت المعركة بين الرākṣasa والڤانارا إلى عراكٍ وحشيّ، يتجاذبون فيه الشعر. وأولئك المقاتلون الأبطال، وقد أضرمتهم الحمية، مزّق بعضهم بعضًا بالأظفار والأسنان، وكلٌّ يسعى لقهر الآخر».
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked rage in war can reduce even ‘heroes’ to animal-like brutality, reminding the listener that valor without restraint easily slips into cruelty—an implicit ethical warning within the epic’s depiction of conflict.
Mārkaṇḍeya describes the fight escalating into close-quarters grappling: rākṣasas and vānaras seize each other by the hair and, in the frenzy of combat, bite and claw one another.