Shloka 71
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Indra’s Intended Request
Kuṇḍala–Kavaca Discourse
ग्राहयित्वाहमात्मानं ततो दग्ध्वा च तां पुरीम् सम्प्राप्त इति तं राम: प्रियवादिनमार्चयत्,“तदनन्तर मैंने जान-बूुझकर अपने-आपको राक्षसोंद्वारा पकड़वा दिया और लंकापुरीको जलाकर समुद्रके इस पार आ पहुँचा।! यह सब समाचार सुनकर श्रीरामचन्द्रजीने प्रियवादी हनुमान्का अत्यन्त आदर-सत्कार किया
grāhayitvāham ātmānaṃ tato dagdhvā ca tāṃ purīm samprāpta iti taṃ rāmaḥ priyavādinaṃ ārchayat
«بعد أن تعمّدتُ أن أُسلِّم نفسي للأسر، ثم أحرقتُ تلك المدينة، عدتُ إلى هذا الجانب من البحر». فلما سمع راما هذا الخبر أكرم هانومان—صاحب القول الصادق العذب—بأعظم إجلال، مُقِرًّا بسموّ الفضيلة في خدمةٍ شجاعة أُدّيت نصرةً للحقّ والدهرما.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Righteous leadership recognizes and honors virtuous service: Hanumān’s daring act is framed as disciplined, purposeful action for dharma, and Rāma’s response models gratitude, respect for merit, and ethical appreciation of well-spoken truthful counsel.
Hanumān reports that he intentionally allowed himself to be captured, then burned Laṅkā and returned across the ocean; upon hearing this successful mission report, Rāma respectfully honors him for his effective and well-conveyed service.