Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
एषा पम्पा शिवजला हंसकारण्डवायुता । ऋष्यमूकस्य शैलस्य संनिकर्षे तटाकिनी,“यह थोड़ी ही दूरपर पवित्र जलसे भरा हुआ पम्पासरोवर है, जिसमें हंस और कारण्डव आदि पक्षी चहक रहे हैं। वह सरोवर ऋष्यमूक पर्वतसे सटा हुआ है
eṣā pampā śivajalā haṃsakāraṇḍavāyutā | ṛṣyamūkasya śailasya saṃnikarṣe taṭākinī ||
قال ماركاندييا: «ها هي بحيرة بَمْبا، مملوءة بمياه طاهرة مباركة، تضجّ بنداءات الإوزّ والطيور الكارَندَفا. وهذه البحيرة قائمة بمحاذاة جبل رِشيَمُوكَا».
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights the Mahābhārata’s ethic of reverence for tīrthas and pure natural spaces: sacred waters and serene landscapes are presented as supports for inner purification, restraint, and dharmic reflection.
Mārkaṇḍeya points out the Pampā lake and describes its auspicious waters and birdlife, situating it near the Ṛṣyamūka mountain—an act of guiding the listener through a sacred landscape.