Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
तस्याचचक्षे गन्धर्वो विश्वावसुरहं नूप । प्राप्तो ब्राह्मणशापेन योनिं राक्षससेविताम्,उसने कहा--'राजन्! मैं विश्वावसु नामक गन्धर्व हूँ। एक ब्राह्मणके शापसे इस राक्षसयोनिमें आ गया था--लंकावासी राक्षसराज रावणने आपकी पत्नी सीताका अपहरण किया है। आप वानरराज सुग्रीवसे मिलिये। वे आपकी सहायता करेंगे”
tasyācacakṣe gandharvo viśvāvasur ahaṃ nṛpa | prāpto brāhmaṇaśāpena yoniṃ rākṣasasevitām ||
قال: «أيها الملك، أنا الغندرفا المسمّى فيشڤافاسو. وبسبب لعنةِ براهمنٍ سقطتُ في ميلادٍ تؤمه الراكشاسات. فاعلم: إنّ رافانا، ملك الراكشاسات في لنكا، قد اختطف زوجتك سيتا. فالتمس حلفَ سوغريفا، سيدَ الفانارات؛ فإنه سيعينك.»
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights that moral transgression has binding consequences (a brāhmaṇa’s curse leading to a degraded birth) and that confronting adharma requires dharmic strategy—seeking rightful allies and acting to protect what is just (the recovery of Sītā after her abduction).
A Gandharva named Viśvāvasu discloses his identity and explains he has been forced into a rākṣasa-associated state due to a brāhmaṇa’s curse. He then informs the king about Rāvaṇa of Laṅkā abducting Sītā and advises forming an alliance with Sugrīva, the vānara leader, who can provide assistance.