Shloka 21
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
चकर्ष महदध्वानं रामस्तं बुबुधे ततः । निशाचरं विदित्वा तं राधव: प्रतिभानवान्,अमोघं शरमादाय जघान मृगरूपिणम् । मायावी राक्षस मारीच कभी छिप जाता और कभी नेत्रोंके समक्ष प्रकट हो जाता था। इस प्रकार वह श्रीरामचन्द्रजीको आश्रमसे बहुत दूर खींच ले गया। तब श्रीरामचन्द्रजी यह ताड़ गये कि यह कोई मायावी राक्षस है। यह बात ध्यानमें आते ही प्रतिभाशाली श्रीरघुनाथजीने एक अमोघ बाण लेकर उस मृगरूपधारी निशाचरको मार डाला
cakarṣa mahad-adhvānaṁ rāmas taṁ bubudhe tataḥ | niśācaraṁ viditvā taṁ rādhavaḥ pratibhānavān amoghaṁ śaram ādāya jaghāna mṛga-rūpiṇam ||
كان ماريتشا، ذلك الراكساسا الجوال في الليل، يختفي ثم يظهر أمام العيون مرارًا، وبخداعه هذا جرَّ راما بعيدًا جدًا عن المحبسة. عندئذٍ أدرك راما أنه ليس مخلوقًا عاديًا، بل راكساسا ساحرًا يتلاعب بالوهم. فلما تبيّن له الحق، تناول راغهافا ذو البصيرة سهمًا لا يخطئ، فضرب به ذلك الكائن الليلي الذي اتخذ هيئة غزال فصرعه—مُظهرًا أن مواجهة الوهم حين يُستعمل لزعزعة الدارما تحتاج إلى حكمٍ جليّ وفعلٍ في أوانه.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Illusion (māyā) can lure even the vigilant away from their duty; therefore dharma requires clear recognition of deception and decisive, proportionate action to prevent harm to the innocent and to sacred spaces.
A demon (Marīca) assumes a deer-form and repeatedly disappears and reappears to draw Rāma far from the hermitage. Rāma realizes the creature is a rākṣasa and kills it with an unfailing arrow.