Shloka 6
अध्याय २७०: प्रहस्त-वधः, धूम्राक्ष-हननं, कुम्भकर्ण-प्रबोधनम्
Chapter 270: Slaying of Prahasta; Defeat of Dhūmrākṣa; Awakening of Kumbhakarṇa
ते सैन्धवैरत्यनिलोग्रवेगै- महाजवैवाजिभिरुदह्मुमाना: | युक्तैर्बहद्धिः सुरथैर्न॒वीरा- स्तदा55श्रमायाभिमुखा बभूवु:,तत्पश्चात् वे नरवीर पाण्डव हवासे भी अधिक तेज चलनेवाले सिन्धुदेशके महान् वेगशाली अश्वोंसे जुते हुए सुन्दर एवं विशाल रथोंपर बैठकर आश्रमकी ओर चले
te saindhavair aty-anilogra-vegair mahājavair vājibhir udahyamānāḥ | yuktair bahubhiḥ surathair navīrās tadāśramāyābhimukhā babhūvuḥ ||
قال فايشَمبايَنا: ثم إن أولئك الفتيان الأبطال، محمولين على عرباتٍ بهيّةٍ فسيحةٍ مشدودةٍ إلى خيولٍ كثيرةٍ سريعةٍ من بلاد السِّند—خيولٍ كسرعة اندفاع الريح العاصفة—وجّهوا مسيرهم نحو الأشرم (محبسة النُّسّاك).
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Strength and speed are ethically meaningful when directed by right intention; here martial energy is oriented toward an āśrama, symbolizing a turn toward counsel, restraint, and dharmic guidance rather than mere aggression.
The youthful warriors, riding in excellent chariots drawn by very swift Sindhu horses, set out and head toward a hermitage, marking a transition to an encounter or consultation in an ascetic setting.