Shloka 27
अध्याय २७०: प्रहस्त-वधः, धूम्राक्ष-हननं, कुम्भकर्ण-प्रबोधनम्
Chapter 270: Slaying of Prahasta; Defeat of Dhūmrākṣa; Awakening of Kumbhakarṇa
तेषां महेन्द्रोपमविक्रमाणां संरब्धानां धर्षणाद् याज्ञसेन्या: । क्रोध: प्रजज्वाल जयद्रथं च दृष्टवा प्रियां तस्य रथे स्थितां च,इन्द्रके समान पराक्रमी पाण्डव द्रौपदीके तिरस्कारकी बात सुनकर ही क्रोधातुर हो रहे थे; जब उन्होंने जयद्रथको और उसके रथपर बैठी हुई अपनी प्रिया द्रौपदीको देखा, तब तो उनकी क्रोधाग्नि प्रबल वेगसे प्रज्वलित हो उठी
teṣāṃ mahendropama-vikramāṇāṃ saṃrabdhānāṃ dharṣaṇād yājñasenyāḥ | krodhaḥ prajajvāla jayadrathaṃ ca dṛṣṭvā priyāṃ tasya rathe sthitāṃ ca ||
قال فايشَمبايانا: إن أولئك الباندافا، الذين تماثل بأسهم بأسَ إندرا العظيم، كانوا قد اشتعلوا غضبًا منذ سمعوا بإهانة دروبدي (ياجناسيني). ولكن حين رأوا جايادراثا رأي العين—ورأوا حبيبتهم دروبدي جالسة على مركبته—ازداد لهيب غضبهم اشتعالًا وعنفًا.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames anger as morally charged when it arises from witnessing adharma—here, the violation and humiliation of Draupadī. It highlights a kṣatriya-ethical response: righteous indignation should culminate in the protection of honor and the punishment of wrongdoing, not in aimless fury.
After hearing that Draupadī has been outraged, the Pāṇḍavas are already furious. When they directly see Jayadratha and Draupadī seated on his chariot, their wrath intensifies sharply, setting the stage for confrontation and the recovery of Draupadī.