Shloka 26
रावण–मारीचसंवादः तथा मृगप्रलोभनपूर्वकं सीताहरणोपक्रमः
Rāvaṇa–Mārīca Dialogue and the Decoy-Deer Prelude to Sītā’s Abduction
सेयं दानकृता व्युष्टिरनुप्राप्ता सुखं त्वया । तां भुड्क्ष्व सुकृतैर्लब्धां तपसा द्योतितप्रभ:,ब्रह्मन! तुमने अपने दानके प्रभावसे अनायास ही वह स्वर्गीय सुख-सम्पत्ति प्राप्त कर ली है। अपनी तपस्याके तेजसे देदीप्यमान होकर अब तुम अपने पुण्यसे प्राप्त हुए उस दिव्य वैभवका उपभोग करो
seyaṁ dānakṛtā vyuṣṭir anuprāptā sukhaṁ tvayā | tāṁ bhuṅkṣva sukṛtair labdhāṁ tapasā dyotita-prabhaḥ, brahman |
قال الرسول الإلهي: «بقوة سخائك أقبلت إليك، بلا عناء، هذه الفجرُ المتلألئُ من النعمة والسعادة. فالآن، أيها البرهمن—وقد أضرمت التقشّفاتُ بهاءك—تمتّع بتلك الرفاهة السماوية التي كسبتها ببرّك أنت.»
देवदूत उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that charitable giving (dāna) and disciplined austerity (tapas) generate merit (sukṛta/puṇya) that ripens into well-being; one should accept and enjoy the rightful fruits of one’s virtuous actions without guilt, recognizing them as ethically earned.
A divine messenger addresses a Brahmin, announcing that he has attained heavenly happiness and prosperity through the power of his generosity, and urges him—now radiant from austerity—to partake of the divine fortune gained by his accumulated merit.