Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
न सुष्वाप सुखं राजा हृदि शल्यैरिवार्पिति: । दौरात्म्यमनुपश्यंस्तत् काले द्यूतोद््भवस्य हि,इसी चिन्तामें पड़े-पड़े राजा युधिष्ठिर रातमें सुखकी नींद नहीं सो पाते थे। ये बातें उनके हृदयमें चुभे हुए काँटोंके समान दुःख दिया करती थीं। जूआ खेलनेके कारणभूत शकुनि आदिकी दुष्टतापर दृष्टिपात करके तथा सूतपुत्र कर्णकी कठोर बातोंको स्मरण करके पाण्डुनन्दन युधिष्ठिर दीनभावसे लंबी साँसें लेते रहते और महान् क्रोधरूपी विषको अपने हृदयमें धारण करते थे
vaiśampāyana uvāca | na suṣvāpa sukhaṃ rājā hṛdi śalyair ivārpitaḥ | daurātmyam anupaśyaṃs tat kāle dyūtotthavasya hi |
قال فايشَمبايانا: لم يستطع الملك أن ينام هانئًا، كأن قلبه قد ثُقِبَ بأشواكٍ حادة. إذ كان في ذلك الحين يتأمل الشر الذي انبثق من المقامرة—بمقصدها القاسي الفاسد—فبقيت نفسه معذبة مضطربة.
वैशम्पायन उवाच
Unethical actions—especially addictive or deceit-driven practices like gambling—leave lasting inner wounds. The verse frames moral failure not merely as an external loss but as a barbed pain lodged in the heart, disturbing peace and sleep.
After the calamity caused by the dice-game, the king (Yudhiṣṭhira) lies awake at night, mentally revisiting the wickedness connected with the gambling episode. His heart feels as if pierced by sharp barbs, showing his remorse and agitation.