Shloka 52
Draupadī-apaharaṇa-saṃdeśaḥ
Report of Draupadī’s Abduction and the Pāṇḍavas’ Pursuit
प्रयान्तं नृपसिंहं तमनुजग्मु: कुरूद्वहा: । कालेनाल्पेन राजेन्द्र स्वपुरं विविशुस्तदा,राजेन्द्र! कर्ण तथा द्यूतकृशल शकुनिके साथ दुःशासन आदि सब भाई, भूरिश्रवा, सोमदत्त तथा महाराज बाह्नीक--ये सभी कुरुकुलरत्न नाना प्रकारके रथों, गजराजों तथा घोड़ोंपर बैठकर राजसिंह दुर्योधनके पीछे-पीछे चल रहे थे। जनमेजय! थोड़े समयमें उन सबने अपनी राजधानी हस्तिनापुरमें प्रवेश किया
prayāntaṁ nṛpasiṁhaṁ tam anujagmuḥ kurūdvahāḥ | kālenālpēna rājendra svapuraṁ viviśus tadā ||
قال فايشَمبايانا: لما انطلق ذلك الأسد بين الملوك، تبعه سادة الكورو. وفي زمنٍ يسير، أيها الملك، دخلوا حينئذٍ مدينتهم.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how political factions display unity and strength by rallying behind a leader; ethically, it hints that collective loyalty can reinforce both rightful governance and misguided ambition, depending on the leader’s adherence to dharma.
As Duryodhana departs, prominent Kurus accompany him, and soon they enter their own city—understood in context as their return to the Kuru capital, Hastināpura.