Shloka 30
Duryodhana’s Account of Gandharva Defeat and the Pandavas’ Intervention (दुर्योधनवर्णितो गन्धर्वसंग्रामः)
धनुग्रहिश्चार्जुन: सव्यसाची धनुश्न तद् गाण्डिवं भीमवेगम् | अस्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य त्रयस्य तेज: प्रसहेत को<त्र,“सव्यसाची अर्जुन अद्वितीय धनुर्थर हैं। उनके उस गाण्डीव धनुषका वेग भी बड़ा भयानक है, और अब तो अर्जुनको वे दिव्यास्त्र भी प्राप्त हो गये हैं। इस समय इन तीनोंके सम्मिलित तेजको यहाँ कौन सह सकता है?”
Vaiśampāyana uvāca | dhanur-grahīś cārjunaḥ savyasācī dhanuṣṇa tad gāṇḍīvaṁ bhīma-vegam | astrāṇi divyāni ca tāni tasya trayasya tejaḥ prasaheta ko 'tra ||
قال فايشَمبايانا: إن أرجونا، سافياساشي، سيد القوس الذي يُحسن الرمي بكلتا يديه، قائمٌ مستعدٌّ بتلك القوس غانديفا ذات البأس المروّع. وقد آلت إليه الآن الأسلحة الإلهية أيضًا. فمن ذا هنا يطيق مجابهة البهاء والقوة إذا اجتمعا لهؤلاء الثلاثة؟
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary power—skill (Arjuna), instrument (Gāṇḍīva), and divine weaponry (divyāstras)—becomes overwhelming when united. Implicitly, it warns that such force is ethically significant: when aligned with dharma it is decisive, and when misused it would be catastrophic.
Vaiśampāyana describes Arjuna’s readiness and supremacy: he holds the fearsome Gāṇḍīva and has obtained divine astras. The narrator then poses a rhetorical question—who could withstand the combined might of these three—emphasizing Arjuna’s near-unassailable position at this point in the story.