Shloka 4
Duryodhana’s Departure toward Dvaītavana; Dhṛtarāṣṭra’s Caution and Śakuni’s Assurance
देवेश्वर इन्द्रको अपनी विजयके विषयमें संदेह ही दिखायी देता था, तो भी वे विजयकी अभिलाषासे ऐरावत हाथीपर आरुढ़ हो देवताओंके साथ आगे बढ़े ।। आदाय वज्ं बलवान सर्वैर्देवगणैर्वृत: । विजिधघांसुर्महासेनमिन्द्रस्तूर्णतरं ययौ,सब देवताओंसे घिरे हुए बलवान इन्द्र महासेनको मार डालनेकी इच्छासे हाथमें वज्र ले बड़े वेगसे अग्रसर हो रहे थे
ādāya vajraṃ balavān sarvair devagaṇair vṛtaḥ | vijighāṃsur mahāsenaṃ indras tūrṇataraṃ yayau ||
قال ماركانديّا: مع أنّ إندرا، سيّد الآلهة، كان لا يزال يُظهر أثراً يسيراً من الشكّ في مآل نصره، فإنّه نهض مع ذلك مشتعلاً برغبة الغلبة. وقد أحاطت به جموع الآلهة كلّها، فأخذ إندرا الجبّار صاعقته (الفَجْرَة) وبقصد قتل مهاسينا تقدّم بأشدّ سرعة—إذ غلب عزمه تردّده وهو يمضي إلى ساحة القتال.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral-psychological moment: even a powerful leader may feel doubt, yet must act with disciplined resolve when duty and purpose demand it. Indra’s advance, supported by the gods, frames courage as proceeding despite uncertainty rather than the absence of it.
Mārkaṇḍeya narrates Indra’s movement into battle: Indra, surrounded by the assembled gods, takes up his vajra and rushes forward with heightened speed, determined to kill Mahāsena.