सत्यभामया द्रौपद्याश्वासनम्
Satyabhāmā’s Consolation of Draupadī
अथास्य शैलशिखरं केशी क्रुद्धो व्यवासृजत् । तदा पतन्तं सम्प्रेक्ष्य शैलशूजं शतक्रतु:
athāsya śailaśikharaṃ keśī kruddho vyavāsṛjat | tadā patantaṃ samprekṣya śailaśṛṅgaṃ śatakratuḥ ||
ثم إن كِشِي، وقد استبدّ به الغضب، قذف نحوه قِمّةً من جبل. فلمّا رأى شَتاكْرَتو (إندرا) ذلك الجرفَ الصخريَّ يهوِي مندفعًا، راقبه بفزع—صورةٌ تُبيّن كيف يحوّل الغيظُ غيرُ المنضبط القوّةَ إلى عنفٍ طائش، فيستدعي رقابةً إلهيّةً وحُكمًا أخلاقيًّا.
युधिषछ्िर उवाच
The verse highlights how anger (krodha) can drive one to disproportionate, destructive action; such loss of restraint becomes ethically suspect and draws the attention of higher powers, implying the need for self-control even amid conflict.
Keśī, in fury, throws a mountain-peak at his opponent; as the massive rock falls, Indra (Śatakratu) observes the dangerous turn of events.