Shloka 24
Skanda-janma: Śivā/Svāhā, Agni, and the Manifestation of Guha
Mahābhārata 3.214
चित्तस्य हि प्रसादेन हन्ति कर्म शुभाशुभम् । प्रसन्नात्मा55त्मनि स्थित्वा सुखमानन्त्यमश्लुते,मनुष्य अपने चित्तकी पवित्रताके द्वारा ही समस्त शुभाशुभ कर्मोको नष्ट (फल देनेमें असमर्थ) कर देता है। जिसका अन्त:करण प्रसन्न (पवित्र) है, वह अपने-आपमें ही स्थित होकर अक्षय सुख (मोक्ष)-का भागी होता है
cittasya hi prasādena hanti karma śubhāśubham | prasannātmā ātmani sthitvā sukham ānantyam aśnute ||
بصفاء الذهن وطهارته يجعل الإنسانُ الأعمالَ «الصالحة» و«السيئة» عاجزةً عن إنضاج ثمارٍ مُقيِّدة. فإذا كان باطنه صافياً فرِحاً، وأقام في الذات، نال سعادةً لا نهاية لها ولا فناء—وهي التحرّر.
व्याध उवाच
Educational Q&A
Mental clarity and purity (citta-prasāda) neutralize the binding power of both meritorious and sinful actions; one who abides inwardly in the Self attains endless bliss—moksha.
The hunter (Vyādha), instructing on dharma, explains that liberation is achieved not merely by external acts but by inner purification and steady self-abidance, which dissolve karmic bondage.