Skanda-janma: Śivā/Svāhā, Agni, and the Manifestation of Guha
Mahābhārata 3.214
अस्यापि पायुपर्यन्तस्तथा स्याद् गुदसंज्ञित: । स्रोतांसि तस्माज्जायन्ते सर्वप्राणेषु देहिनाम्,इस जठरानलका स्थान नाभिसे लेकर पायुतक है। इसीको “गुदा” कहते हैं। उस गुदासे देहधारियोंके समस्त प्राणोंमें स्रोत (नाडीमार्ग) प्रकट होते हैं
asyāpi pāyuparyantas tathā syād gudasaṃjñitaḥ | srotāṃsi tasmāj jāyante sarvaprāṇeṣu dehinām ||
قال الحكيمُ الصيّاد: «في هذا الجسد أيضًا تُعرَف المنطقة الممتدّة من السُّرّة إلى الشرج باسم “غودا” (guda، منطقة المستقيم/الشرج). ومن ذلك الغودا تنشأ القنوات (srotas)، أي المسالك الدقيقة، فتتجلّى في جميع الوظائف الحيوية لدى ذوي الأجساد». وفي السياق يجعل المتكلّم الوصفَ التشريحي أساسًا لتعليمٍ أخلاقي: ففهمُ الجسد على أنه بناءٌ وظيفيٌّ مُركَّب يعين على عدم التعلّق، والتواضع، والانضباط، لا على الكِبر أو الانغماس.
व्याध उवाच
The verse uses bodily anatomy to emphasize that life in an embodied state depends on functional channels (srotas) and vital operations (prāṇa). Recognizing the body as a constructed, perishable system supports ethical restraint, humility, and detachment—key supports for dharma.
Vyādha continues his instruction by describing a bodily region termed ‘guda’ and stating that channels arise from it and pervade the vital functions of living beings. This physiological explanation serves his broader moral discourse, grounding spiritual counsel in concrete observation.