Shloka 64
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
मार्कण्डेय उवाच एवमुक्तो वामदेवेन राज- न्नन्त:पुरे राजपुत्र॑ं जघान । स सायकस्तिग्मतेजा विसृष्ट: श्रुत्वा दलस्तत्र वाक्यं बभाषे,मार्कण्डेयजी कहते हैं--राजन्! वामदेवके ऐसा कहते ही उस प्रचण्ड तेजस्वी बाणने धनुषसे छूटकर रनवासके भीतर जा राजकुमारका वध कर डाला। यह समाचार सुनकर दलने वहाँ पुनः इस प्रकार कहा--
mārkaṇḍeya uvāca—evam ukto vāmadevena rājan antaḥpure rājaputraṃ jaghāna | sa sāyakas tigmategā visṛṣṭaḥ śrutvā dalas tatra vākyaṃ babhāṣa |
قال ماركاندييا: «أيها الملك، ما إن نطق فاماديفا بذلك حتى انطلقت من القوس سهـمٌ شديد التوهّج، فطار إلى مخادع الحريم في الداخل وقتل الأمير. فلما بلغ دالا هذا الخبر، عاد فتكلّم هناك على النحو الآتي.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grave ethical weight of actions set in motion by counsel and command: a single decision and its execution can produce irreversible harm, especially within the protected sphere of the palace, highlighting responsibility in speech and governance.
After Vāmadeva’s words, an arrow is released and enters the inner palace, killing the prince. On hearing the news, Dala prepares to speak again, continuing the dialogue that follows this tragic event.