Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
तच्च विवेश ततस्तस्य वनखण्डस्य मध्येडतीव रमणीयं सरो दृष्टवा साश्व एव व्यगाहत,“तत्पश्चात् राजाने उसके भीतर प्रवेश किया। उस वनस्थलीके मध्यभागमें एक अत्यन्त रमणीय सरोवर था। उसे देखकर राजा घोड़ेसहित सरोवरके जलमें घुस गये
tac ca viveśa tataḥ tasya vanakhaṇḍasya madhye ’tīva ramaṇīyaṃ saro dṛṣṭvā sāśva eva vyagāhat |
قال فايشَمبايانا: ثم دخل الملك تلك البقعة من الغابة. وفي قلبها رأى بحيرة فائقة الجمال؛ فلما أبصرها اندفع الملك—وهو لا يزال على صهوة جواده—مباشرةً إلى الماء. وتُبرز هذه الحادثة كيف يمكن لشهوة الراحة أو اللذة العاجلة أن تجرّ الحاكم إلى موقفٍ مجهول، ممهدةً لاختبارٍ أخلاقي في ضبط النفس وحسن التمييز.
वैशम्पायन उवाच
A ruler’s impulse for immediate comfort or pleasure can override caution; dharma here points toward self-control and careful discernment before acting, especially in unfamiliar or potentially sacred/guarded spaces.
The king enters a forest region, notices a beautiful lake at its center, and immediately rides into the water with his horse—an action that foreshadows an ensuing encounter and ethical trial connected with the lake.