Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
राजोवाच न ब्राह्मणेभ्यो मृगया प्रसूता न त्वानुशास्म्यद्यप्रभृति हृसत्यम् | तवैवाज्ञां सम्प्रणिधाय सर्वा तथा ब्रद्मन् पुण्यलोक॑ लभेयम्,राजा बोले--ब्रह्मन! (ये घोड़े शिकारके उपयोग में आने योग्य हैं और) ब्राह्मणोंके लिये शिकार खेलनेकी विधि नहीं है। यद्यपि आप मिथ्यावादी हैं, तो भी मैं आपको दण्ड नहीं दूँगा और आजसे आपके सारे आदेशोंका पालन करूँगा, जिससे मुझे पुण्यलोककी प्राप्ति हो (परन्तु ये घोड़े आपको नहीं मिल सकते)
rājovāca na brāhmaṇebhyo mṛgayā prasūtā na tvānuśāsmy adyaprabhṛti hṛsatyaṃ | tavaivājñāṃ sampranidhāya sarvā tathā brahman puṇyalokaṃ labheyam ||
قال الملك: «أيها البراهمن، إن الصيد ليس من شأن البراهمة. ومع أنك قد نطقتَ بالباطل، فلن أعاقبك. ومنذ اليوم سأجعل نفسي تحت سلطان أمرك، وأمتثل لجميع أوامرك، لكي أنالَ عالمَ الثواب.»
वामदेव उवाच
The verse contrasts social-ethical duties: hunting is framed as inappropriate for Brahmins, and the king models restraint by refusing to punish even a false speaker, choosing instead to submit to righteous guidance to gain merit (puṇya) and a higher moral outcome.
A king addresses a Brahmin interlocutor, stating that hunting is not a Brahmin’s proper conduct. Although the Brahmin has spoken falsely, the king declines to punish him and declares that from this day he will follow the Brahmin’s commands in pursuit of attaining a meritorious realm.