Shloka 44
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
अथर्षिश्चिन्त्यामास तरुणो राजपुत्र: कल्याणं पत्रमासाद्य रमते न प्रतिनिर्यातयत्यहो कष्टमिति,उधर वामदेव मुनि मन-ही-मन इस प्रकार चिन्ता करने लगे--'अहो! वह तरुण राजकुमार मेरे अच्छे घोड़ोंको लेकर मौज कर रहा है, उन्हें लौटानेका नाम ही नहीं लेता है। यह तो बड़े कष्टकी बात है!”
Vaiśampāyana uvāca: atharṣir cintayāmāsa—taruṇo rājaputraḥ kalyāṇaṃ patram āsādya ramate na pratininirvātayati; aho kaṣṭam iti.
قال فايشَمبايانا: ثم حدّث الحكيمُ نفسَه قائلاً: «ذلك الأمير الفتيّ، بعدما نال متاعي النفيس، ينعم به ولا يرده أبدًا. آهٍ، ما أشدّ هذا الكرب!»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Enjoyment gained by withholding what belongs to another is ethically blameworthy; dharma requires restitution and respect for rightful ownership, and the sage models reflective restraint before acting.
The sage notices that a young prince has obtained the sage’s valuable property and is enjoying it without returning it; the sage inwardly laments the situation as distressing.