Shloka 95
कृतयुगवर्णनम् तथा राजधर्मोपदेशः
Kṛtayuga Description and Instruction on Royal Dharma
अतसीपुष्पवर्णा भ: श्रीवत्सकृतभूषण: । साक्षाल्लक्ष्म्या इवावास: स तदा प्रतिभाति मे,उसकी अंगकान्ति अलसीके फूलकी भाँति श्याम थी। उसका वक्ष:स्थल श्रीवत्सचिह्नसे विभूषित था। वह उस समय मुझे साक्षात् लक्ष्मीका निवासस्थान-सा प्रतीत होता था
atāsīpuṣpavarṇābhaḥ śrīvatsakṛtabhūṣaṇaḥ | sākṣāllakṣmyā ivāvāsaḥ sa tadā pratibhāti me ||
قال فَيْشَمْبَايَنَا: «كان إشعاع جسده يبدو أزرقَ داكنًا، كَلَوْنِ زهرةِ الكتّان. وكان صدرُه مُزَيَّنًا بعلامةِ شريفَتْسَا. وفي تلك اللحظة بدا لي كأنه مسكنُ لاكشمي ذاتِها.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights auspicious divine signs—radiance and the Śrīvatsa mark—as indicators of sacred presence. Ethically, it frames reverent perception: recognizing dharmic auspiciousness and divinity through qualities that inspire humility, devotion, and trust in higher order.
Vaiśampāyana describes a revered figure’s appearance: dark-blue radiance like a flax flower and a chest marked with Śrīvatsa. The narrator’s perception intensifies into a devotional vision, seeing him as the very abode of Lakṣmī.