Shloka 6
Nārāyaṇopadeśa to Mārkaṇḍeya (Cosmic Self-Identification and Yuga Doctrine) | नारायणोपदेशः
तत्र सम रम्या विपुला विशोका: सुपुष्पिता: पुष्करिण्य: सुपुण्या: । अकर्दमा मीनवत्य: सुतीर्था हिरण्मयैरावृता: पुण्डरीकै:,वहाँ सुन्दर, विशाल, शोकरहित, अत्यन्त पवित्र तथा सुन्दर पुष्पोंसे सुशोभित छोटे- छोटे सरोवर हैं। उनमें कीचड़का नाम नहीं है। उनमें मछलियाँ निवास करती हैं। उन सरोवरोंमें उतरनेके लिये मनोहर सीढ़ियाँ बनी हुई हैं और वे सभी सरोवर सुवर्णमय कमल- पुष्पोंसे आच्छादित रहते हैं
tatra sam ramyā vipulā viśokāḥ supuṣpitāḥ puṣkariṇyaḥ supuṇyāḥ | akardamā mīnavatyaḥ sutīrthā hiraṇmayair āvṛtāḥ puṇḍarīkaiḥ ||
هناك تمتدّ بركُ اللوتس بهيجةً واسعةً—خالصةً من الحزن، مفعمةً باليُمن والقداسة—تزدان بفيضٍ من الأزهار المتفتّحة. لا طينَ فيها ولا كدر، وتدبّ فيها الحياةُ بالأسماك، وقد أُعدّت لها درجاتٌ جميلة ومهابطُ للنزول إلى الماء للاغتسال. وكلُّ بركةٍ مكسوّةٌ بزنابقَ ذهبية، تُري الناظرَ مشهدَ الطهارة والسكون المقدّس.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the idea of tīrtha and sacred space: purity (akardamā), auspiciousness (supuṇyāḥ), and orderly access for ritual bathing (sutīrthāḥ) symbolize an environment conducive to inner clarity and merit, where nature itself reflects dharmic harmony.
Mārkaṇḍeya describes a wondrous region marked by beautiful, holy lotus-ponds—mudless, full of fish, with pleasant bathing-steps—covered with golden lotuses, as part of a larger depiction of an extraordinary sacred landscape.