Shloka 6
Nahūṣa as Ajagara: Virtue Hierarchy, Karmic Gati, and the Psychology of Mind–Intellect
ते दुर्गवासं बहुधा निरुष्य व्यतीत्य कैलासमचिन्त्यरूपम् आसेदुरत्यर्थमनोरमं ते तमाश्रमाग्रयं वृषपर्वणस्तु,अनेक बार दुर्गम स्थानोंमें निवास करके अचिन्त्यरूप कैलासपर्वतको पीछे छोड़कर वे पुनः वृषपर्वाके अत्यन्त मनोरम उस श्रेष्ठ आश्रममें आ पहुँचे
te durgavāsaṁ bahudhā niruṣya vyatītya kailāsam acintyarūpam | āsedur atyarthamanoramaṁ te tam āśramāgryaṁ vṛṣaparvaṇas tu ||
قال فايشَمبايانا: بعد أن احتملوا مرارًا العيش في مواضع وعرة عسيرة المنال، وبعد أن تجاوزوا جبل كايلاسا ذا الهيئة التي لا تُدركها العقول، وصلوا من جديد إلى ذلك الأشرم الأسمى بالغ الجمال والبهجة، أشرم الملك فْرِشَپَرفَن.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores endurance and steadiness: one advances toward one’s goal by patiently bearing hardship, moving past even awe-inspiring landmarks, and continuing the journey with discipline and resolve.
After staying in many difficult places and passing Mount Kailāsa, the travelers reach again the exceptionally beautiful, foremost hermitage associated with King Vṛṣaparvan.