Shloka 16
Nahūṣa as Ajagara: Virtue Hierarchy, Karmic Gati, and the Psychology of Mind–Intellect
तस्मिन् गिरौ प्रस्नरवणोपपन्न- हिमोत्तरीयारुणपाण्डुसानौ विशाखयूपं समुपेत्य चक्ु- स्तदा निवासं पुरुषप्रवीरा:,झरनोंसे युक्त हिमराशि उस पर्वतरूपी पुरुषके लिये उत्तरीयका काम करती थी और उसका अरुण एवं श्वेत रंगका शिखर बालसूर्यकी किरणें पड़नेसे सफेद एवं लाल पगड़ीके समान शोभा पाता था। उसके ऊपर विशाखयूप नामक वनमें पहुँचकर नरवीर पाण्डवोंने उस समय निवास किया
tasmin girau prasnaravaṇopapanna-himottarīyāruṇapāṇḍusānau | viśākhayūpaṃ samupetya cakruḥ tadā nivāsaṃ puruṣapravīrāḥ ||
قال فايشَمبايانا: على ذلك الجبل—حيث لا ينقطع دويُّ الشلالات، وحيث يغشى الثلجُ منحدراته كأنه رداءٌ يُلقى على الكتفين، وتتلألأ قمته بألوانٍ بين الحمرة والبياض الشاحب—بلغ الباندافا، وهم خيرة الرجال، الغابةَ المسماة «فيشاخايوپا»، فاتخذوا فيها مقامهم في ذلك الحين.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic endurance: the Pāṇḍavas accept hardship during exile with restraint and steadiness, choosing a disciplined life amid austere natural surroundings rather than being driven by anger or impatience.
Vaiśampāyana describes a mountain alive with the sound of streams and covered with snow like a mantle; the Pāṇḍavas arrive at the forest called Viśākhayūpa and establish their residence there.