Shloka 12
अर्जुनस्य निवातकवचवधाय नियोगः
Arjuna’s commissioning for the Nivātakavacas
इहैव हर्षोउस्तु समागतानां क्षिप्रं कृतास्त्रेण धनंजयेन । इति ब्रुवन्त: परमाशिषणस्ते पार्थास्तपोयोगपरा बभूवु:,“इस पर्वतपर आये हुए हम सब लोगोंको यहीं अस्त्रविद्या सीखकर पधारे हुए अर्जुनके दर्शनसे शीघ्र ही अत्यन्त हर्षकी प्राप्ति हो; इस प्रकार परस्पर शुभ-कामना प्रकट करते हुए वे सभी कुन्तीपुत्र तप और योगके साधनमें संलग्न रहते थे
ihaiva harṣo 'stu samāgatānāṁ kṣipraṁ kṛtāstreṇa dhanaṁjayena | iti bruvantaḥ paramāśiṣas te pārthās tapoyogaparā babhūvuḥ ||
قال فايشَمبايانا: «ليتنا نحن المجتمعين هنا ننال سريعًا فرحًا عظيمًا في هذا الموضع نفسه، برؤية دهننْجَيا (أرجونا) وقد عاد بعد أن أتقن علم الأسلحة.» هكذا كانوا يقولون—يتبادلون فيما بينهم أسمى الدعوات المباركة—وظل أبناء بريثا مواظبين على الزهد (التَّبَس) وعلى رياضة اليوغا وانضباطها.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic conduct in adversity: cultivate auspicious speech and mutual goodwill, and ground one’s life in tapas (self-discipline) and yoga (inner steadiness), even while preparing for worldly duties like martial readiness.
The assembled Pāṇḍavas express a shared wish to feel immediate joy upon seeing Arjuna return, now accomplished in weapon-lore. While voicing these blessings to one another, they continue their practices of austerity and yoga.