Shloka 30
अर्जुनागमनम्
Arjuna’s Arrival and Reunion on the Sacred Mountain
महात्मा चारुसर्वाज्ध: कम्बुग्रीवो महाभुज: । रुक्मपृष्ठं धनु: खडगं तूर्णाश्चनापि परामृशत्,उनका हृदय महान् था, सभी अंग मनोहर जान पड़ते थे, ग्रीवा शंखके समान थी और भुजाएँ बड़ी-बड़ी थीं। वे सुवर्णकी पीठवाले धुनष, खड्ग तथा तरकसपर बार-बार हाथ फेरते थे
vaiśampāyana uvāca |
mahātmā cāru-sarvāṅgaḥ kambugrīvo mahābhujaḥ |
rukmapṛṣṭhaṃ dhanuḥ khaḍgaṃ tūṇīṃś cānāpi parāmṛśat ||
قال فايشَمبايانا: كان عظيمَ النفس، حسنَ الهيئة في كل عضو، عنقه كالصَّدَفة (الشَّنْخَة)، وذراعاه جبارتان. وكان يلمس مرارًا قوسه ذا الظهر المذهّب، وسيفه، وجِعابَه—علامةً ظاهرةً على الاستعداد والعزم إذ تمضي الحكاية نحو الفعل.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of disciplined preparedness: noble character and auspicious qualities are paired with vigilant readiness. The repeated handling of weapons suggests resolve guided by duty rather than impulsive aggression.
The narrator describes a heroic figure’s appearance and demeanor. He repeatedly touches his bow, sword, and quivers, indicating he is preparing himself—mentally and physically—for an impending confrontation or decisive action.