Shloka 2
Gandhamādana-praveśa and Vṛṣaparvan-āśrama
Entry toward Gandhamādana; hospitality and onward route
अपश्यत् तत्र पाज्चाली सौगन्धिकमनुत्तमम् | अनिलोढमितो नूनं सा बहूनि परीप्सति,भीमसेन बोले--राक्षसो! मैं धर्मराज युधिष्ठिरका छोटा भाई पाण्डुपुत्र भीमसेन हूँ और भाइयोंके विशाला बदरी नामक तीर्थमें आकर ठहरा हूँ। वहाँ पाउ्चालराजकुमारी द्रौपदीने सौगन्धिक नामक एक परम उत्तम कमल देखा। उसे देखकर वह उसी तरहके और भी बहुत-से पुष्प प्राप्त करना चाहती है, जो निश्चय ही यहींसे हवामें उड़कर वहाँ पहुँचा होगा
apaśyat tatra pāñcālī saugandhikam anuttamam | aniloḍham ito nūnaṃ sā bahūni parīpsati ||
وهناك رأت بانچالي (دروپدي) زهرةَ لوتسٍ من السَوْغَنْدِهِيكا لا نظير لها. فاستيقنت أنّ الريح إنما حملتها من هذه الناحية بعينها، فاشتاقت إلى أن تنال كثيرًا من مثلها—ومن هنا انبعث عزمُ بهيما على السعي إليها من أجلها.
भीम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a seemingly small desire can become a catalyst for action and testing of character: affection and duty motivate effort, yet desire must be handled with discernment because it can lead one into challenging encounters and moral trials.
Draupadī notices an exceptionally fragrant saugandhika lotus and infers it was carried by the wind from nearby. Wanting more of the same flowers, she expresses the wish that prompts the ensuing search—an episode that leads Bhīma toward the region where such lotuses grow.