Kṛṣṇasya asāṃnidhya-kāraṇaṃ — Śālva–Soubha-vṛttāntaḥ
Why Kṛṣṇa was absent; the Śālva and Saubha account
सुरक्षितं सुगुप्तं च सर्वायुधसमन्वितम् । तत् पुरं भरतश्रेष्ठ यथेन्द्रभवनं तथा,भरतश्रेष्ठ! द्वारकानगर इन्द्रभवनकी भाँति ही सुरक्षित, सुगुप्त और सम्पूर्ण आयुधोंसे भरा-पूरा है
surakṣitaṃ suguptaṃ ca sarvāyudha-samanvitam | tat puraṃ bharataśreṣṭha yathendra-bhavanaṃ tathā ||
قال فايُو-ديفا: «يا خيرَ آلِ بهاراتا! إن تلك المدينة محصَّنةٌ محروسةٌ أشدَّ الحراسة، موفورةٌ بكل صنوف السلاح. إنها قائمةٌ كقصرِ إندرا السماوي—عصيّةٌ على الاقتحام، منتظمةُ الشأن، مُعَدَّةٌ لردّ كل تهديد.»
वायुदेव उवाच
The verse highlights a ruler’s duty to ensure robust protection and readiness: a well-governed city is secure, vigilant, and properly equipped, reflecting responsible kingship and the ethical obligation to safeguard subjects.
Vāyu-deva describes a particular city to a Bharata hero, emphasizing its formidable defenses and abundant armaments, and elevates its stature by comparing it to Indra’s heavenly palace.