Shloka 4
अध्याय १४९ — हनूमतो महद्रूपदर्शनं तथा धर्म-नीति-उपदेशः
Hanūmān’s Vast Form and Instruction on Dharma–Statecraft
ततो वानरकोटीभि: सहितो<हं नरर्षभ । सीतां मार्गन् महाबाहो प्रयातो दक्षिणां दिशम्,नरश्रेष्ठ॒ महाबाहो! उस समय करोड़ों वानरोंके साथ मैं भी सीताजीका पता लगाता हुआ दक्षिण दिशाकी ओर गया
tato vānarakoṭībhiḥ sahito 'haṃ nararṣabha | sītāṃ mārgan mahābāho prayāto dakṣiṇāṃ diśam ||
قال فايشَمبايانا: «ثم إنّي أيضًا، ومعي كُرورٌ من القِرَدة، خرجتُ—يا ثورَ الرجال، يا عظيمَ الساعد—أطلب سيتا، ومضيتُ نحو جهة الجنوب». وتُبرز هذه الحادثة ثباتَ العزم وصدقَ الخدمة في مهمةٍ عادلة: لا لطلب الفتح، بل لاسترداد ما سُلِب ظلمًا.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic perseverance and loyal cooperation: a vast community unites in disciplined effort to recover what is rightfully lost, emphasizing duty-driven action rather than self-interest.
The speaker narrates that he departed with an immense monkey host, actively searching for Sītā, and traveled toward the southern quarter as part of the wider quest.