Shloka 13
Ghaṭotkaca’s Conveyance to Badarī and Entry into the Nara-Nārāyaṇa Āśrama (घटोत्कच-वाहनम्; नरनारायणाश्रम-प्रवेशः)
सुखं प्राप्स्यसि कल्याणि पाण्डवान् प्राप्प वै पतीन् | इति द्रुपदराजेन पित्रा दत्ता5डयतेक्षणा,इसके पिता राजा द्रुपदने इस विशाललोचना द्रौपदीको यह कहकर हमें प्रदान किया था कि “कल्याणि! तुम पाण्डवोंको पतिरूपमें पाकर सुखी होगी।' परंतु मुझ पापीकी करतूतोंसे वह सब न पाकर यह परिश्रम, शोक और मार्गके कष्टसे कृश होकर आज पृथ्वीपर पड़ी सो रही है
sukhaṃ prāpsyasi kalyāṇi pāṇḍavān prāpya vai patīn | iti drupadarājena pitrā dattāyatekṣaṇā ||
«يا مباركة، ستنالين السعادة إذا ظفرتِ بالپاندافا أزواجًا»—هكذا سلّمها أبوها الملك دروبدا، دراوبدي واسعة العينين، إلينا. لكن بسبب أفعالي الآثمة لم تنل تلك السعادة الموعودة؛ أنهكها العناء والحزن ومشاق الطريق، وها هي الآن ترقد نائمة على الأرض.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral accountability: Yudhiṣṭhira interprets Draupadī’s present hardship as the consequence of his own wrongdoing, stressing that a leader’s ethical lapses can bring suffering upon dependents and loved ones.
Yudhiṣṭhira recalls Drupada’s marriage-blessing that Draupadī would be happy with the Pāṇḍavas. Contrasting that promise with her current condition—exhausted by grief and the rigors of wandering—he laments that his actions have led to her misery.