Shloka 22
द्रौपदीश्रमः तथा घटोत्कचस्मरणम्
Draupadī’s Exhaustion and the Summoning of Ghaṭotkaca
तस्मिन्नुपरते शब्दे वाते च समतां गते । गते हाम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे,भारत! थोड़ी देर बाद जब तूफानका कोलाहल शान्त हुआ, वायुका वेग कम एवं सम हो गया, पर्वतका सारा जल बहकर नीचे चला गया और बादलोंका आवरण दूर हो जानेसे सूर्यदेव प्रकाशित हो उठे, उस समय वे समस्त वीर पाण्डव धीरे-धीरे अपने स्थानसे निकले और गन्धमादन पर्वतकी ओर प्रस्थित हो गये
tasminnuparate śabde vāte ca samatāṃ gate | gate hāmbhasi nimnāni prādurbhūte divākare, bhārata |
قال فايشَمبايانا: لما خمد ذلك الضجيج، وهدأت الريح فصارت نسيمًا متساويًا، وانحدرت المياه المتجمعة إلى المجاري المنخفضة، وانقشع ستر السحاب فسطع قرص الشمس—عندئذ خرج جميع الباندافا الأبطال رويدًا رويدًا من موضعهم، وساروا نحو جبل غندهمادانا.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights composure and disciplined movement: after disturbance passes and conditions become balanced, one proceeds steadily rather than impulsively—an ethical model of patience, restraint, and purposeful action.
A storm and its roar subside; the wind becomes calm, waters drain into lower channels, the sun emerges, and the Pāṇḍavas come out from their place of shelter and begin their onward journey toward Mount Gandhamādana.