Shloka 21
द्रौपदीश्रमः तथा घटोत्कचस्मरणम्
Draupadī’s Exhaustion and the Summoning of Ghaṭotkaca
वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम् परिससुर्महाशब्दा: प्रकर्षन्त्यो महीरुहान्,फेनरूपी नौकासे व्याप्त अगाध जलसमूहको बहाती हुई सरिताएँ टूटकर गिरे हुए वृक्षोंकी अपनी लहरोंसे समेटकर जोर-जोरसे “हर-हर' ध्वनि करती हुई बह रही थीं
vahantyo vāri bahulaṃ phenodupapariplutam parisusur mahāśabdāḥ prakarṣantyo mahīruhān
قال فايشَمبايانا: كانت الأنهار، وقد انتفخت بماءٍ غزير وتغطّت بزبدٍ كأنه قوارب صغيرة، تندفع بزئيرٍ عظيم. تجرّ الأشجار من الضفاف، وتجمع أمواجها الجذوع الساقطة، وكأنها تصرخ صراخًا مدوّيًا وهي تجري.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The imagery underscores impermanence and the overwhelming force of nature: when conditions intensify, even stable things like trees are swept away. In the epic’s ethical atmosphere, such descriptions often frame human vulnerability and the need for steadiness (dhairya) and discernment amid upheaval.
Vaiśampāyana describes rivers in spate—swollen with water, covered with foam, roaring loudly, and dragging trees along—creating a vivid scene of turbulent flow and disruption in the forest setting.