Shloka 22
Dhanañjaya-viraha-śoka and the Resolve to Enter Gandhamādana (धनंजय-विरह-शोकः गन्धमादन-प्रवेश-संकल्पश्च)
ते वयं त॑ नरव्याप्रं सर्वे वीर दिदृक्षव: । प्रवेक्ष्यामो महाबाहो पर्वतं गन्धमादनम्,महाबाहो! जो बाहुबल और प्रभावमें देवराज इन्द्रके समान है, जिसके वेगमें वायु, मुखमें चन्द्रमा और क्रोधमें सनातन मृत्युका निवास है, उसी नरश्रेष्ठ अर्जुनको देखनेके लिये उत्सुक होकर हम सब लोग आज गन्धमादन पर्वतकी घाटियोंमें प्रवेश करेंगे
te vayaṁ ta naravyāpraṁ sarve vīra didṛkṣavaḥ | pravekṣyāmo mahābāho parvataṁ gandhamādanam ||
قال يودهيشثيرا: «شوقًا إلى رؤيةِ ذلك المتقدّم بين الرجال—أرجونا البطل—سندخل جميعًا اليوم أوديةَ جبل غندهامادانا. يا عظيمَ الذراعين! إنه كإندرا بين الآلهة قوةً وجلالًا؛ وكالريح سرعةً؛ وكالقمر بهاءَ وجهٍ؛ وفي غضبه تقيمُ سلطةُ الموت التي لا يَبليها الزمان.»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of honoring excellence and seeking the company of the virtuous and capable. Yudhiṣṭhira’s praise frames Arjuna’s power as something to be approached with reverence and purpose—strength is admired when aligned with dharma and used for protection and rightful aims.
Yudhiṣṭhira tells his companions that they will enter the Gandhamādana mountain region because they are eager to see Arjuna. He describes Arjuna with divine comparisons—Indra-like might, wind-like speed, moon-like face, and death-like wrath—setting a tone of anticipation as the group proceeds into the mountain valleys.