Adhyāya 136: Yavakrī–Bharadvāja Saṃvāda and the Bāladhī–Dhanuṣākṣa Gāthā
Arrogance, Boons, and Nimitta
रैभ्यस्य तु सुतावास्तामर्वावसुपरावसू । आसीद्ू यवक्री: पुत्रस्तु भरद्वाजस्य भारत,रैभ्यके दो पुत्र थे--अर्वावसु और परावसु। भारत! भरद्वाजके पुत्रका नाम “यवक्री' अथवा “यवक्रीत' था
raibhyasya tu sutāv āstām arvāvasu-parāvasū | āsīd yavakrīḥ putras tu bharadvājasya bhārata ||
قال لوماشا: «كان لرايبهيا ابنان: أرفافاسو وبارافاسو. وأما، يا بهاراتا، فابن بهاردفاجا فكان اسمه يافاكري (ويُعرف أيضًا بيافاكريتا).»
लोमश उवाच
The verse foregrounds the importance of knowing lineage and teacher–student (ṛṣi) traditions in the Mahābhārata’s moral universe: characters’ actions and ethical responsibilities are often framed through their family and ascetic heritage.
Lomaśa introduces key figures by naming Raibhya’s two sons—Arvāvasu and Parāvasu—and identifies Yavakrī (Yavakrīta) as the son of Bharadvāja, setting up the background for the ensuing episode involving these sages and their families.